நாராயணன் மற்றும் தேங்காய்
பாலபத்ரா என்ற இளைஞன் குருகுலத்தில் தனது கல்வியை முடித்துவிட்டு, தனது சொந்த கிராமத்திற்குத் திரும்பினான். அவனது தந்தையும் சிறந்த அறிஞராக இருந்தார். அவர் விவசாயம் செய்துகொண்டே சில எழுத்து வேலைகளையும் செய்து வந்தார். பாலபத்ரன் திரும்பி வந்ததும், தனது எழுத்து வேலைகளுக்குத் தன்னுடன் இருந்து உதவ வேண்டும் என்று அவர் கூறினார். பாலபத்ரனின் தந்தை சில சமஸ்கிருத நூல்களை இந்தியில் மொழிபெயர்த்து நகரத்தில் உள்ள ஜமீன்தாருக்கு அனுப்பி வந்தார்.
இந்த மொழிபெயர்ப்பு வேலை பாலபத்ரனுக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. அவன் உதவியால் வேலை வேகமாக நடந்தது. அவனது தந்தை ஹம்சபுராணா என்ற நூலை மொழிபெயர்த்து முடித்துவிட்டு, "மகனே, இந்த மொழிபெயர்ப்பை ஜமீன்தாரிடம் கொண்டு போ," என்றார்.
அவன் அந்த நூலை எடுத்துக்கொண்டு நகரத்திற்குப் புறப்பட்டான். வழியில் ஒரு மனிதன் அவனைச் சந்தித்தான். அவன், "அடே, பாலபத்ரா நீதானே? எங்கோ போய்க் கொண்டிருக்கிறாய் போல?" என்று கேட்டான்.
அந்த மனிதனின் கேள்விகளுக்கு பாலபத்ரன் பதிலளித்தான்; ஆனால் அந்த மனிதன் யார் என்று அவனுக்கு நினைவில்லை! அந்த மனிதன் இதை சரியாகக் கணித்து, "அடே, மறந்துவிட்டாயா? நான் நாராயணன்!?" என்று கேட்டான்.
இப்போது பாலபத்ரனுக்கு சரியாக நினைவுக்கு வந்தது. அந்த நாட்களில் நாராயணன் சிறுவர்களை ஒன்று சேர்த்து அவர்களுக்கு அழகான கதைகள் சொல்வான். ஆனால் கதை நடந்து கொண்டிருக்கும்போதே எங்கிருந்தோ அவனது மனைவி வந்து அவனைத் திட்டி, குழந்தைகளை விரட்டி விடுவாள். ஆனால் மீண்டும் அவர்களை ஒன்று சேர்த்து நாராயணன் கதையை முடிப்பான். கதை எங்கு நின்று போனது என்பதை குழந்தைகளை விட நாராயணனுக்குத்தான் நன்றாக நினைவிருக்கும்.
நாராயணன் சிரித்துக்கொண்டே, "சரி, விட்டு விடு! நீ நாளை மாலைக்குள் திரும்பி வருவாயானால், நகரத்திலிருந்து எனக்காக ஒரு தேங்காய் வாங்கி வா! நாளை மறுநாள் காலை பூஜையின்போது கோவிலில் தேங்காய் உடைக்க வேண்டும். நம் கிராமத்தில் நல்ல தேங்காய்களே கிடைப்பதில்லை!" என்றான்.
"உங்களுக்காக நாளை மாலை ஒரு தேங்காய் கொண்டு வருகிறேன். உறுதியாக இருங்கள்," என்று பாலபத்ரன் சொன்னான்.
இருந்தாலும் நாராயணன் மீண்டும், "மறந்து விடாதே! இந்த ஊரில் நான் யாரிடம் எதைச் சொன்னாலும், எல்லாரும் தலையை ஆட்டுகிறார்கள். ஆனால் யாரும் செய்வதில்லை! குறைந்தபட்சம் நீயாவது அவர்களைப் போல் இருக்க மாட்டாய் என்று நம்புகிறேன்!" என்றான்.
பாலபத்ரன் சிரித்துக்கொண்டே நாளை அவனுக்கு தேங்காய் கிடைக்கும் என்று உறுதியளித்தான். பிறகு மாலைக்குள் நகரத்திற்குச் சென்று அந்த நூலை ஜமீன்தாரிடம் கொடுத்தான். ஹம்சபுராணத்தின் அந்த மொழிபெயர்ப்பைப் பார்த்து ஜமீன்தார் ஆச்சரியத்துடன், "என்ன! இந்த மொழிபெயர்ப்பை இவ்வளவு சீக்கிரம் எப்படிச் செய்ய முடிந்தது?" என்று கேட்டார்.
பாலபத்ரன் தனது குருகுலத்தில் கற்ற கல்வி மற்றும் தனது தந்தை மொழிபெயர்ப்பு செய்யும்போது தான் அவருக்கு உதவி செய்ததையும் ஜமீன்தாரிடம் கூறினான். அப்போது ஜமீன்தார் அவனிடம் ஒரு ஸ்லோகத்தைச் சொல்லி, அதன் அர்த்தத்தைக் கேட்டார். பாலபத்ரன் ஜமீன்தாரிடம், இந்த சமஸ்கிருத ஸ்லோகத்திற்கு ஒன்று அல்ல, பல அர்த்தங்கள் உள்ளன; என்று கூறி அந்த ஸ்லோகத்திற்கு மொத்தம் பதினெட்டு அர்த்தங்களைச் சொன்னான்.
அவற்றையெல்லாம் கேட்டு ஜமீன்தார் மிகவும் ஆச்சரியப்பட்டு, "நீ அசாதாரணமான பண்டிதன். நீ இங்கே நான்கு நாட்கள் தங்கியிருந்தால், நான் இங்கே ஒரு பண்டிதர்களின் சபையை கூட்டலாம் என்று நினைக்கிறேன்," என்றார்.
உடனே பாலபத்ரனுக்கு நாராயணனின் தேங்காய் ஞாபகம் வந்தது. ஆனால் அந்த விஷயத்தை ஜமீன்தாரிடம் எப்படிச் சொல்வது என்று அவனுக்குத் தெரியவில்லை. அவன் நாராயணனுக்கு வாக்கு கொடுத்திருந்தான், மேலும் தனது காரணத்தால் அவனது பக்திக்கு எந்த தடையும் வந்துவிடக் கூடாது என்று பாலபத்ரன் விரும்பினான். ஆனால் ஒரு தேங்காய்க்காக ஜமீன்தாரின் விருப்பத்தை புறக்கணிப்பதும் சரியானதாக இருக்காது என்று நினைத்து ஒரு யோசனை செய்தான்.
"ஐயா, எனது பாட்டிக்கு உடல்நிலை சரியில்லை. அவளுக்காக மருந்து எடுத்துக்கொண்டு நான் நாளை மாலைக்குள் எனது வீட்டிற்குப் போக வேண்டும்," என்று பாலபத்ரன் ஜமீன்தாரிடம் பொய் சொன்னான்.
"அவ்வளவுதானா? என்ன மருந்து என்று சொல்லு எனக்கு, நான் அதை எனது ஆள் மூலம் உன் வீட்டிற்கு அனுப்புகிறேன்," என்று ஜமீன்தார் உடனடியாக சொன்னார்.
உடனே பாலபத்ரன் பதறி, "ஐயா, என் பாட்டியின் உடல்நிலை சற்று மனநிலை சம்பந்தப்பட்டது. நான் இல்லாததால் அவள் கவலைப்படுகிறாள். அதனால் நான் அவள் பக்கத்தில் இருந்து மருந்து கொடுத்தால் தான் பலன் இருக்கும், மருந்து மட்டும் கொடுத்தால் எதுவும் நடக்காது என்று மருத்துவர் சொல்கிறார்," என்றான்.
ஜமீன்தாரால் இதற்கு மேல் ஒன்றும் சொல்ல முடியவில்லை. அவன் அன்று இரவு மட்டும் தனது வீட்டில் ஓய்வெடுத்துவிட்டு மறுநாள் தனது வீட்டிற்கு போகச் சொன்னான். அவனுடைய தங்குமிடம் மற்றும் உணவுக்கான ஏற்பாடுகளையும் செய்து கொடுத்தார்.
அன்று இரவு ஓய்வெடுத்த பிறகு, மறுநாள் காலை பாலபத்ரன் தேங்காய் வாங்க கடைக்குச் சென்றான். ஆனால் அன்று யாரோ தேங்காய் வியாபாரி இறந்துவிட்டதால் தேங்காய் கடைகள் எல்லாம் மூடப்பட்டிருந்தன. தேங்காய் வாங்க முடியாமல் அவன் திரும்பி வர வேண்டியதாயிற்று.
வீட்டிற்கு வந்த பிறகு அவன் ஜமீன்தாரின் சமையல்காரரிடம் தேங்காயைப் பற்றி விசாரித்தான். அதற்கு சமையல்காரர், "இங்கே மூட்டை மூட்டையாக தேங்காய்கள் இருக்கின்றன; ஆனால் ஜமீன்தாரின் அனுமதியில்லாமல் நான் யாருக்கும் எதுவும் கொடுக்க முடியாது. நீ ஜமீன்தாரிடம் கேட்பதும் சரியாக இருக்காது. பெரிய மனிதர்களிடம் இது போன்ற சிறிய விஷயங்களை கேட்கக்கூடாது," என்றார்.
இருந்தும் நாராயணனுக்கு கொடுத்த வாக்கு பாலபத்ரனை விடவில்லை. கடைசியில் ஜமீன்தாரிடம் சென்று, "எனது பாட்டிக்கு தேங்காய் பர்பி மிகவும் பிடிக்கும். கடைகளில் தேங்காய் கிடைக்கவில்லை," என்றான்.
"அடே, இவ்வளவு சிறிய விஷயத்தை என்னிடம் கேட்க வேண்டுமா?" என்று கேட்ட ஜமீன்தார் நான்கு தேங்காய்கள் மற்றும் பத்தாயிரம் பொற்காசுகள் கொடுத்து பாலபத்ரனை அனுப்பி வைத்தார்.
பாலபத்ரன் தனது கிராமத்திற்குப் போய்ச் சேர்ந்தபோது இரவு ஆகிவிட்டது. பணத்தை தந்தையிடம் கொடுத்து நகரத்தில் நடந்ததையெல்லாம் விவரித்தான். அப்போது தந்தை அவனிடம், "ஜமீன்தார்கள் இன்றுவரை எந்த நூலுக்கும் இவ்வளவு பெரிய தொகையை யாருக்கும் கொடுத்ததில்லை. அவர் உன்னால் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறார். நீ பண்டிதர் சபையில் கலந்து கொண்டிருந்தால், அவர் உனக்கு நிச்சயமாக ஒரு லட்சம் பொற்காசுகள் கொடுத்திருப்பார். நீ செய்தது சரியில்லை," என்றார்.
"ஆனால் குருகுலத்தில் பணத்தை விட வாக்குறுதி முக்கியம் என்று எங்களுக்குக் கற்றுக் கொடுத்தார்கள்," என்று பாலபத்ரன் கூறினான், "நமக்கு எந்த செல்வம் கிடைக்க விதிக்கப்பட்டுள்ளதோ, அது தானாகவே நம்மிடம் வரும்," என்றான்.
அதற்கு தந்தை, "ஆனால் நீ நாராயணனை போன்ற ஒரு மனிதனுக்காக இப்படி பேசுகிறாய் என்பதை என்னால் ஜீரணிக்க முடியவில்லை. எந்த வேலைகளைச் செய்ய வேண்டும், அதில் எது முக்கியமானது, எது முக்கியமற்றது என்பதை நீ முதலில் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்! இல்லையென்றால் உன் வாழ்க்கையில் கஷ்டங்கள் மலைபோல் குவிந்துவிடும்," என்றார்.
பாலபத்ரன் சிறிது நேரம் நாராயணனின் வீட்டுத் திண்ணையில் உட்கார்ந்திருந்தான்; ஆனால் நாராயணன் நீண்ட நேரம் வராததால், தான் தேங்காய் கொண்டு வந்திருப்பதாக ஒரு கடிதம் எழுதி பூட்டில் மாட்டிவிட்டு பாலபத்ரன் கிளம்பிச் சென்றான்.
மறுநாள் காலையிலும் தேங்காய் எடுத்துக்கொண்டு நாராயணனிடம் சென்றான், மீண்டும் பூட்டைப் பார்த்துவிட்டு கோவிலுக்குச் சென்றான். அங்கும் நாராயணன் வராததால், பூசாரியிடம் அவனுக்காக ஒரு செய்தியை விட்டு வந்தான்.
மீண்டும் மதிய வேளையிலும் நாராயணனுக்கு தேங்காய் கொடுக்க வேண்டும் என்று நினைத்து பாலபத்ரன் வெயிலில் அவனது வீட்டிற்குச் சென்றான். நாராயணன் வீட்டின் உள்ளே ஏதோ புத்தகம் படித்துக் கொண்டிருந்தான். பாலபத்ரன் வந்ததைக் கண்டதும், அவன் கோபத்துடன், "என்னை யாராவது அமைதியாக படிக்க விடுவார்களா? என்ன வேண்டும் உனக்கு?" என்று கேட்டான்.
"உங்களுக்காக தேங்காய் எடுத்துக்கொண்டு நேற்று இரவு வந்தேன், பிறகு காலையில் வந்தேன், இப்போதும் வந்திருக்கிறேன். நீங்கள் ஏதாவது வெளியூர் போயிருந்தீர்களா?" என்று பாலபத்ரன் கேட்டான்.
"வெளியூரா? இல்லை! இங்கே வருபவர்களின் தொல்லையைத் தவிர்க்க, நான் முன் கதவைப் பூட்டிவிட்டு, பின் கதவு வழியாக உள்ளே வந்து உட்கார்ந்து கொள்கிறேன்," என்று நாராயணன் பதிலளித்தான்.
"ஓஹோ, அப்படியா? அப்படியானால் இன்று காலையில் நீங்கள் கடவுளுக்கு தேங்காய் உடைக்கவில்லையா?" என்று பாலபத்ரன் கேட்டான்.
"தேங்காய் உடைப்பது அவ்வளவு முக்கியமான விஷயம் இல்லை; இருந்தால் உடைப்பேன், இல்லையென்றால் இல்லை! இப்போது என் உடல்நிலை சரியில்லை. தினமும் அபிரக பஸ்பம் சாப்பிட வேண்டும் என்று மருத்துவர் சொன்னார். நீ எப்போதாவது நகரத்திற்குப் போனால் எனக்காக கொஞ்சம் அபிரக பஸ்பம் வாங்கி வா!" என்றான்.
பாலபத்ரனின் கையில் இருந்த தேங்காயைப் பார்த்தும் நாராயணன் அதை பற்றி எதுவும் பேசவில்லை, அதனால் சற்று கோபத்துடன் நாராயணன் முன்னால் தேங்காயை வைத்துவிட்டு, அதைக் கொண்டு வருவதற்காக தான் எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டேன் என்று விவரித்தான்.
அதற்கு நாராயணன், "அடே, நான் மறதியாளன் இல்லை! ஆனால் நான் சொன்னால் யாரும் எதுவும் கொண்டு வர மாட்டார்கள், அது உன் விஷயத்தில் தான் நடக்கிறது. நீ தேங்காய் கொண்டு வந்தது எனக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கிறது! முடிந்தது முடிந்தது! அதை மறந்துவிடு! ஆனால் அபிரக பஸ்பம் மட்டும் எனக்காக வாங்கி வந்துவிடாதே! வேறு யாரையும் வாங்க சொல்லாதே; ஏனென்றால் அது மிகவும் விலை உயர்ந்தது," என்றான்.
இதைக்கேட்டு பாலபத்ரன் அதிர்ச்சியடைந்தான்! தந்தையின் பேச்சின் உண்மை அவனுக்குப் புரிந்தது; பிறகு சரியான மற்றும் தவறான வேலைகளை அடையாளம் காணும் அறிவைப் பெற முயற்சித்தான்.