தந்திரசாலி பூதம்

கனகப்பூரின் கமலாக்கர் நகரத்தில் உள்ள ஒரு அலுவலகத்தில் வேலை செய்து வந்தார். அதற்காக அவர் தினமும் ஒரு வனப்பாதை வழியாக சென்று வர வேண்டியிருந்தது. தந்தை சிறு வயதிலேயே இறந்துவிட்டதால், அவருடைய தாய் மிகவும் சிரமப்பட்டு அவரை வளர்த்தார். கமலாக்கரின் குரல் மிகவும் இனிமையாக இருந்தது. தாயின் விருப்பப்படி, ஒரு நாள் இரவில் அவர் பாடல் பாடத் தொடங்கினார். அந்த இனிமையான பாடலின் மகிழ்ச்சியில் தாய் கண்களை மூடிக்கொண்டார். ஆனால் அந்தக் கண்கள் மீண்டும் திறக்கவே இல்லை! அவர் தனது உணவை தானே சமைத்துக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. அவருடைய கஷ்டத்தைப் பார்த்து ஒரு நாள் அவருடைய நண்பர் அவரிடம், "கமலாக்கர், எத்தனை நாள் இப்படி கஷ்டப்பட்டுக்கொண்டிருப்பாய்? ஒரு பெண்ணை தேர்ந்தெடுத்து திருமணம் செய்துகொள்" என்றார். திருமணத்தைப் பற்றி பேசியதும், பக்கத்து வீட்டு பார்வதியின் ஞாபகம் வந்தது. பார்வதியின் தந்தை ஒரு சிறிய வியாபாரம் செய்து வந்தார். அவள் அவருடைய ஒரே மகள். தினமும் மாலை கிராமத்திற்கு வெளியே இருந்த கோவிலுக்கு தரிசனம் செய்ய போவாள். தினமும் தேவ பூஜைக்காக கமலாக்கர் வீட்டின் முன்னால் இருந்த தோட்டத்தில் இருந்து பூக்களை பறித்து செல்வாள். ஆனால் இதுவரை அவர் அவளிடம் எதுவும் பேசியது இல்லை. ஒரு நாள் அவர் அலுவலகத்தில் இருந்து திரும்பியபோது, பார்வதி பூ பறித்துக்கொண்டிருந்தாள். அப்போது அவளிடம் பேச தைரியம் வந்தது. "பார்வதி, நீ எனக்கு மிகவும் பிடித்துள்ளாய். உன்னை திருமணம் செய்ய ஆசைப்படுகிறேன். நீ திருமணத்திற்கு சம்மதமா?" என்று தயங்காமல் அவளிடம் கேட்டார். கமலாக்கரின் பேச்சைக் கேட்டு பார்வதி சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தாள். பிறகு, "நீ நன்றாக பாடுவாய் என்று எனக்கு தெரியும். ஆனால் உனக்கு வாள் வீச தெரியுமா? அவ்வளவு தைரியம் இருக்கிறதா உனக்கு? தலையை குனிந்து தெருவில் செல்கிறாய் அதனால் மக்கள் உன்னை பெரிய வினயசீலன் என்று நினைக்கலாம். ஆனால் என்ன, தலையை நிமிர்ந்து நடக்கும் அளவுக்கு உனக்கு பொருளாதார பலம் இருக்கிறதா? மற்றவர்களைப் போல உனக்கு மூக்கும் முகமும் இருக்கின்றன. ஆனால் எப்போதாவது உன் முகத்தை கண்ணாடியில் பார்த்திருக்கிறாயா? உன் கண்கள் சிறியதாக இருக்கின்றன, மூக்கு தட்டையாக இருக்கிறது அது உனக்கு தெரியவில்லையா? மீண்டும் ஒருமுறை என் முன்னால் இப்படி ஒரு யோசனையை கொண்டுவர தைரியம் கொள்ளாதே" என்றாள். கமலாக்கர் இதைப் பற்றி ஏதாவது சொல்லும் முன், கையில் இருந்த பூக்களை கீழே போட்டுவிட்டு, அவர் சொல்வதைக் கூட கேட்காமல், கோபத்துடன் அங்கிருந்து சென்றுவிட்டாள். கமலாக்கர் இந்த அவமானத்தை தாங்க முடியவில்லை. இருட்டிலேயே அவர் காட்டுக்கு நடக்க ஆரம்பித்தார். அது ஒரு நிலவு இரவு. கமலாக்கர் காட்டில் இருந்த ஒரு பெரிய பாறையில் சென்று உட்கார்ந்தார். அவருக்கு அம்மா ஞாபகம் வந்தார், அவருக்கு பிடித்த ஒரு பாடலை பாட ஆரம்பித்தார். அவர் பாடி முடித்ததும், ஒரு மரத்தின் பின்னால் இருந்து ஒரு குரல் வந்தது, "என்ன அற்புதமான பாடல் இது! எவ்வளவு இனிமையானது! எந்த ராகம் என்றெல்லாம் எங்களுக்குத் தெரியாது, ஆனால் அதை கேட்டுக் கொண்டே நாங்கள் சுயநினைவை இழந்தோம். இசை வெள்ளத்தில் நாங்கள் மிதந்தது போல் இருந்தது!" என்று கூறி மூன்று பூதங்கள் தாளம் போட்டுக்கொண்டு அவர் அருகில் வந்து நின்றன. வாழ்க்கையை வெறுத்த கமலாக்கருக்கு பூதங்களைப் பார்த்து பயம் எதுவும் இல்லை. பூதங்கள் கூறின, "பாடல் நன்றாகத்தான் இருந்தது, ஆனால் அது துக்கமான பாடல். உற்சாகமான பாடலை பாடு. எங்களுக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்." "என் வாழ்க்கையில் மகிழ்ச்சியே இல்லாமல் போனால், உற்சாகமான பாடலை எங்கிருந்து கொண்டு வருவது? என் வாயிலிருந்து அழுகும் பாடல் தான் வரும்" என்றார். "நீ நன்றாக இளமையாக இருக்கிறாய். வயது என்ன இருக்கும் உனக்கு? அவ்வளவு என்ன கஷ்டம் உனக்கு, சொல்" என்று பூதங்கள் பரிதாபத்துடன் கமலாக்கரிடம் விசாரித்தன. கமலாக்கர் தனது துக்கத்தை அவர்களிடம் வெளிப்படுத்தினார், பார்வதி எப்படி அவரை அவமானப்படுத்தினாள் என்பதையும் கூறினார். இதைக் கேட்டு பூதங்கள் தங்களுக்குள் கலந்துரையாடி கமலாக்கரிடம் கூறின, "ம்ம்! மிகவும் கர்வம் பிடித்தவளாக இருக்கிறாள் பார்வதி. ஆனால் இப்போது நீ கவலைப்பட வேண்டாம். இந்த திருமணத்தின் முழு பொறுப்பையும் எங்கள் மீது விட்டுவிடு. நீ இங்கிருந்து நேராக நகரத்திற்கு சென்றுவிடு. அடுத்த பௌர்ணமி அன்று இங்கே வந்து எங்களை சந்தி." பூதங்களின் பேச்சை கமலாக்கர் நம்பவில்லை, ஆனால் மீண்டும் வீட்டிற்கு செல்வது அவருக்கு பிடிக்காததால் அவர் நகரத்தை நோக்கி சென்றார். மறுநாள் பார்வதி கோவிலில் இருந்து திரும்பி வரும்போது இருட்டத் தொடங்கியது. மரங்கள் அடர்ந்த பாதையில் நடந்து வரும்போது, ஒரு புலி ஒரு முயலை துரத்தி வருவதை பார்த்தாள். புலி அவளுக்கு முன்னால் வந்தது, அப்போதுதான் முயல் புதரில் மறைந்து போனது. திடீரென்று பார்வதியை பார்த்ததும், கர்ஜனை செய்து அவளை நோக்கி பாய தயாரானது. பயத்தில் கத்தி பார்வதி கண்களை மூடிக்கொண்டாள். புலி அவள் மீது விழுவதற்கு தாமதம் ஆனதால் அவள் கண்களை திறந்து பார்த்தாள். முன்னால் இருந்த காட்சியைப் பார்த்து அவள் ஆச்சரியப்பட்டாள். கமலாக்கர் ஒரு மின்னும் வாளை உறையில் சொருகி வைத்திருப்பதை அவள் கண்டாள்! அவனுக்கு முன்னால் பாதி வெட்டப்பட்ட நிலையில், துடித்துக்கொண்டிருந்த புலி தரையில் விழுந்து கிடந்தது! 'இந்த கமலாக்கர் பெரிய வீரனாக இருக்கிறாரே!' என்று பார்வதி நினைத்தாள். உயிர் காப்பாற்றியதற்கு நன்றி சொல்ல ஒரு அடி எடுத்து வைத்தாள். ஆனால் அவளுக்கு சந்தர்ப்பம் கொடுக்கும் முன்னரே கமலாக்கர் இருட்டில் மறைந்து போனான். ஒருவேளை அவளுடைய நன்றியை ஏற்க அவருக்கு விருப்பம் இல்லையோ என்னவோ! மனம் சற்று வருத்தத்துடன் பார்வதி வீட்டிற்கு நடக்க ஆரம்பித்தாள். இங்கே முயல், புலி மற்றும் கமலாக்கர் வேடம் அணிந்திருந்த பூதங்கள் தங்களது உண்மையான உருவத்தில் வெளிப்பட்டன! தங்களது முதல் முயற்சியில் வெற்றி பெற்றதற்கு அவை மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தன! மறுநாள் அதேபோல் பார்வதி கோவிலில் இருந்து திரும்பி வரும்போது, பாதையிலிருந்து சற்று தூரத்தில் ஒரு புதுமையான கட்டிடம் அவளுக்கு தெரிந்தது. அதை பார்த்து அவள் ஆச்சரியப்பட்டாள். அதை நின்று பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோது, கமலாக்கர் உள்ளிருந்து வெளியே வந்து வேலைக்காரர்களுக்கு சில உத்தரவுகள் கொடுத்துவிட்டு உள்ளே சென்றான்! பார்வதியால் தன் கண்களையே நம்ப முடியவில்லை. உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள வேலைக்காரர்களிடம் சென்று, "இது யாருடைய கட்டிடம்?" என்று கேட்டாள். அதற்கு அவர்கள், "இது ஸ்ரீமான் கமலாக்கரின் கட்டிடம். பழைய வீட்டில் வசிப்பது அவருக்கு பிடிக்காததால் இந்த புது கட்டிடத்தை கட்டிக்கொண்டார்" என்றனர். வாயில் விரல் வைத்து பார்வதி, "எப்படி ஒரே நாளில் கட்ட முடிந்தது?" என்று கேட்டாள். "கமலாக்கருக்கு எல்லா சக்தியும், யுக்தியும் தெரியுமில்லையா! இது மாதிரியான கேள்விகள் அவருக்கு பிடிக்காது," என்று கோபமாக கூறிவிட்டு அந்த வேலைக்காரர்கள் உள்ளே சென்றுவிட்டனர். இது எல்லாம் எப்படி நடந்தது என்று பார்வதிக்கு புரியவில்லை! அவள் அப்படியே நடந்து செல்ல ஆரம்பித்தாள். இங்கே அந்த கட்டிடமும் மறைந்து போனது. தங்களது இரண்டாவது வெற்றியிலும் பூதங்கள் மிகவும் திருப்தி அடைந்தன. பார்வதி இரவு முழுவதும் தூங்காமல் இருந்தாள். கமலாக்கரின் தைரியம் மற்றும் அவரது செல்வத்தைப் பற்றிய எண்ணங்களே அவளை தொடர்ந்து தொந்தரவு செய்தன. பல்வேறு எண்ணங்களால் சோர்வடைந்த பார்வதி மறுநாள் கோயிலுக்கும் செல்லவில்லை. ஆனால் இருட்ட ஆரம்பித்ததும் கமலாக்கர் வீட்டின் முன்னால் இருந்த பூந்தோட்டத்திற்கு சென்றாள். அங்கு அவளுக்கு மூன்று அழகான பெண்கள் தெரிந்தனர். பார்வதி ஆச்சரியத்துடன் அவர்களிடம், "நீங்கள் யார்? நான் இதுவரை இந்த கிராமத்தில் உங்களைப் பார்த்ததில்லை" என்று கேட்டாள். அதற்கு அவர்கள், "நாங்கள் மூன்று தோழிகள். நகரத்து அலுவலகத்தில் வேலை செய்யும் கமலாக்கர் எங்களுக்கு மிகவும் பிடிக்கும்; நாங்கள் அவரை மிகவும் காதலிக்கிறோம்! எங்களுள் யாரை வேண்டுமானாலும் அவர் திருமணம் செய்துகொள்ளலாம் என்ற யோசனையுடன் வந்துள்ளோம். கமலாக்கர் வீடு இதுதானே?" என்று அந்த மூன்று அழகிகளும் கேட்டனர். "ஆமாம், வீடு அவருடையதுதான். ஆனால் இப்போது அவர் இங்கே வசிக்கவில்லை. ஆனால் எனக்கு ஒரு ஆச்சரியத்தை தீர்த்து வையுங்கள்! கண்களைக் கூசும் அழகு உங்களுடையது. அப்படியிருக்க சாதாரணமாக இருக்கும் கமலாக்கர் மீது எப்படி காதல் கொண்டீர்கள்?" என்று பார்வதி அவர்களிடம் கேட்டாள். அவளுடைய கேள்விக்கு ஒரு அழகி சிரித்துக்கொண்டே, "நீ எவ்வளவு முட்டாள்? உன் கவனம் வெளிப்புற அழகில் மட்டும்தான் இருக்கிறது போல. அப்படி அழகை மட்டுமே நம்பி என் அக்கா திருமணம் செய்து கொண்டார். ஆனால் என்ன நடந்தது? வண்டி கவிழ்ந்து அவளுடைய கணவன்..." ஆனால் அவளை இடைமறித்து மற்றொரு அழகி, "இவ்வளவு சொல்லிக் கொண்டிருக்க என்ன அவசியம்? நம்ம தோழி சுகுமாரியை மறந்தாயா? மன்மதனின் சிலை என்று நினைத்து நிலக்கிழாரின் மகனை திருமணம் செய்து கொண்டாள். என்ன ஆனது? அவன் ஒரு கேடுகெட்டவனாக இருந்தான்! என்ன கெட்ட பழக்கம் அவனுக்கு இல்லை என்று சொல்? அவன் உன் தோழியை துன்புறுத்தினான், மற்றும்..." அவளுடைய வாயை மூடிவிட்டு மூன்றாவது அழகி, "இந்த இருட்டில் அந்த துஷ்டனைப் பற்றி ஏன் பேசிக் கொண்டிருக்கிறாய்? அவன் பெயரை கூட சொல்லாதே! என் அத்தையின் பேத்திக்கு தெரியாதா என்ன? ஆறடி உயரம், திடகாத்திரமான உடல், அழகான நீளமான மூக்கு மற்றும் சாய்ந்த மீசையுடன் இருந்த மகாபலேஷ்வரை கண்மூடித்தனமாக காதலித்து திருமணம் செய்து கொண்டாள். ஆனால் அவன் நடத்தை எப்படி இருந்தது என்று பார்! அவன் அவளை ஒரு வேலைக்காரியை விட மோசமாக நடத்தினான். அவளுடைய வாழ்க்கை நரகமாக மாறிவிட்டது!" என்றாள். அந்த மூன்று பேரின் பதிலுக்கு கோபமடைந்த பார்வதி, "கடைசியில் நீங்கள் மூன்று பேரும் என்ன சொல்ல வருகிறீர்கள்? கமலாக்கர் பார்ப்பதற்கு அழகாக இல்லாவிட்டாலும் நல்ல குணமுடையவர் என்று சொல்கிறீர்களா? நீங்கள் இங்கே வருவதற்கு தாமதமாகிவிட்டது. கமலாக்கருக்கு திருமணம் நிச்சயிக்கப்பட்டுவிட்டது என்று உங்களுக்கு தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை" என்றாள். மூன்று பேரும் ஒரே நேரத்தில், "யாருடன்?" என்று கேட்டனர். "என்னுடன் தான். இப்போது நீங்கள் மூன்று பேரும் செல்லலாம்" என்று கூறி பார்வதி வேகமாக அங்கிருந்து சென்றுவிட்டாள். அந்த இளம் பெண்கள் பூதங்கள் என்பது சொல்லித்தெரிய வேண்டியதில்லை அல்லவா! அவர்கள் எதிர்பார்த்தது போலவே பார்வதியின் மனதில் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தி வெற்றி பெற்றனர்! மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் வவ்வாலாக உருமாறி அங்கிருந்து பறந்து சென்றனர். பௌர்ணமி அன்று மூன்று பூதங்களும் சொன்னபடி அந்தப் பாறைக்கு வந்தன. ஆனால் கமலாக்கருடன் பார்வதியையும் அங்கு பார்த்து அவை பயந்துவிட்டன. அவற்றின் உருவத்தை பார்த்து பார்வதி சிரித்துக்கொண்டே, "நீங்கள் மூவரும் என் கர்வத்தை அழித்தீர்கள், என் அறிவீனத்தை அகற்றிவிட்டீர்கள். நான் யாரை கருங்கல் என்று நினைத்தேனோ, அவர்தான் அசல் வைரம்! உங்களிடம் நன்றியை தெரிவிக்கவே இங்கே வந்திருக்கிறேன்! நான் உங்களை மனதார பாராட்டுகிறேன்" என்றாள். பூதங்களின் பயம் நீங்கியது. "இவ்வளவு குறுகிய காலத்தில் இவ்வளவு நல்ல காரியத்தை நாங்கள் செய்து முடித்தோம், அதில் எங்களுக்கு மகிழ்ச்சி" என்று கூறின. இப்போது நீங்கள் இருவரும் சேர்ந்து ஒரு மகிழ்ச்சியான பாடல் பாடுங்கள். எங்கள் மகிழ்ச்சி இரட்டிப்பாகும்." பார்வதியும் கமலாக்கரும் பாட ஆரம்பித்தார்கள். பூதங்கள் ஆனந்தமாக கை தட்டி ஆடிக்கொண்டிருந்தன!