घोरकचे औदार्य

त्रिरूप देशाची राजकुमारी चन्द्रमती ही अनुपम सुंदर होती. एकदा ती वैचित्र्ये व वैशिष्ट्ये पाहायला विरूप देशात गेली, जिथे युवराज वीरसेनने तिचे जंगी स्वागत केले. एकत्र फिरत असताना त्यांच्या मनात एकमेकांबद्दल प्रेमभाव अंकुरित झाला. काही दिवसांनी चन्द्रमती स्वदेशी परतली आणि तिच्या पित्याने वीरसेनला तिच्या स्वयंवरासाठी निमंत्रण पाठवले. वीरसेन जाण्याची तयारी करत असतानाच एक मोठे संकट उभे राहिले. घोरक नावाच्या एका बलशाली राक्षसाने, जो एक मांत्रिकही होता, चन्द्रमतीचे अपहरण करून तिला आपल्या दाट जंगलात नेले. या जंगलात शिरणाऱ्या कोणाचीही खैर नसे आणि जिवंत परतणे केवळ अशक्य होते. चन्द्रमतीवरील प्रेमापोटी वीरसेनने घोरकशी सामना करण्याचे ठरवले आणि आपल्या आई-वडिलांच्या विरोधाला न जुमानता तो अरण्याकडे निघाला. जंगलाच्या वाटेवर त्याला काही अन्य राजकुमार भेटले. घोरकने आपल्या मंत्रबळाने त्यांना पाली, बेडूक आणि बगळ्यांच्या रूपात बदलले होते. त्यांनी वीरसेनला सावध केले की घोरकचा सामना करणे अशक्य आहे, पण वीरसेन म्हणाला, "चन्द्रमती वाचून मी जगूच इच्छित नाही". जंगलात शिरताच वीरसेनचा सामना घोरकशी झाला, ज्याचे डोळे आग ओकत होते आणि केस काटेरी झुडपांसारखे होते. वीरसेनच्या धाडसाने प्रभावित होऊन घोरकने त्याला एक अट घातली. त्याने सांगितले की चन्द्रमतीला मिळवण्यासाठी वीरसेनला उकळत्या तेलात स्नान करावे लागेल, अन्यथा मंत्राच्या सहाय्याने तो त्याला बेडूक बनवेल. वीरसेनने बेधडक उकळत्या तेलाच्या कढईत उडी घेतली. त्याचे शरीर भाजू लागले आणि वेदनेने तो ओरडला, पण थोड्याच वेळात घोरकाच्या मंत्रामुळे तो पुन्हा आपल्या मूळ रूपात उभा राहिला. वीरसेनच्या निष्ठेवर संतुष्ट होऊन घोरकने त्याला दुसरे काम दिले. जंगलाच्या दुसऱ्या टोकाला राहणाऱ्या घोरकी नावाच्या राक्षसीकडे एक अद्भुत कुंकू होते. जर ते वीरसेनने आणून दिले, तर घोरक चन्द्रमतीला सोडून देणार होता. घोरकने वीरसेनला एक औषधी मुळी दिली, जी घोरकीच्या डोक्यावर ठेवताच ती मरणार होती. मंत्रबळाने वीरसेन घोरकीच्या शय्यागारात पोहोचला. तिथे त्याने एका सुंदर स्त्रीला गाढ झोपलेले पाहिले. वीरसेनला तिला मारणे रुचले नाही. त्याने तिला मारण्याऐवजी जागे केले. घोरकीने रागाने त्याला विचारले की तो तिथे कसा आला, तेव्हा वीरसेनने आपली सर्व हकीकत सांगितली. त्याने घोरकीला मारण्याऐवजी सुचवले की तिने आणि घोरकने लग्न करून एकत्र राहावे. वीरसेनच्या चांगुलपणावर प्रसन्न होऊन घोरकीने ते अद्भुत कुंकू भेट म्हणून दिले आणि घोरकशी विवाहाची तयारी दर्शवली. वीरसेनने घorकला सर्व हकीकत सांगितली. घोरकला जेव्हा समजले की घोरकीने स्वतःहून ते कुंकू दिले आहे, तेव्हा त्याला खूप आनंद झाला. त्याने चन्द्रमतीला वीरसेनच्या स्वाधीन केले आणि दोघांना सुरक्षितपणे जंगलाबाहेर सोडले. जंगलाबाहेर उभे असलेले इतर राजकुमार वीरसेनवर रागावले. त्यांच्या मते घोरक आणि घोरकी आता अधिक शक्तिशाली झाले होते आणि जगाला त्रास देणार होते. वीरसेनने हसून उत्तर दिले, "प्रेमाला द्वेष कधीच ठाऊक नसतो. घोरकने आपल्याला कधीही त्रास दिला नाही, उलट औदार्य दाखवले". वीरसेनचे बोलणे ऐकून त्या राजकुमारांना स्वतःची लाज वाटली. शेवटी, वीरसेन आणि चन्द्रमती यांचा विवाह मोठ्या थाटामाटात झाला. विवाहाला घोरक आणि घोरकी देखील आले होते आणि त्यांनी आश्वासन दिले की, 'विश्वशांतीसाठी प्रयत्न करणाऱ्यांना आम्ही नेहमीच मदत करू'.